Juni is Pride Month. Een maand waarin we stilstaan bij zichtbaarheid, gelijkwaardigheid en het recht om jezelf te mogen zijn.

Voor veel mensen gaat Pride over seksuele oriëntatie of genderidentiteit. Over de moed om uit de kast te komen en zichtbaar te worden in wie je werkelijk bent.

Maar misschien raakt Pride ons allemaal wel.

Want als we eerlijk zijn: hoeveel van ons laten werkelijk zien wie we zijn?Hoe vaak zeggen we wat we echt denken? Hoe vaak voelen we wat we echt voelen? Hoe vaak kiezen we voor wat werkelijk bij ons past, in plaats van voor wat veilig voelt?

Vanuit de Polyvagaaltheorie weten we dat ons zenuwstelsel voortdurend op zoek is naar veiligheid. Wanneer veiligheid ontbreekt – of wanneer we vroeger hebben geleerd dat bepaalde gevoelens, behoeften of eigenschappen niet welkom waren – ontwikkelen we beschermingsstrategieën.

We passen ons aan.
We worden sterk.
We gaan pleasen.
We perfectioneren.
We trekken ons terug.
We houden controle.

Niet omdat er iets mis met ons is, maar omdat ons systeem probeert ons te beschermen.

En ergens onderweg raken we soms een stukje van onszelf kwijt. Niet bewust. Niet expres. Maar langzaam ontstaat er een verschil tussen wie we werkelijk zijn en wie we denken te moeten zijn om erbij te horen. In die zin zitten we misschien allemaal wel ergens in een kast.

De kast van aangepast gedrag.
De kast van altijd sterk moeten zijn.
De kast van geen hulp durven vragen.
De kast van het verborgen verdriet.
De kast van de onvervulde droom.
De kast van de mening die we niet uitspreken.
De kast van de kwetsbaarheid die niemand mag zien.

Veel van wat wij persoonlijkheid noemen, is soms eigenlijk een verzameling beschermingsstrategieën.

De vraag die Pride ons misschien stelt, gaat daarom niet alleen over seksuele identiteit of genderidentiteit.

De vraag is:

Wie zou jij zijn als je je volledig veilig voelde?

Welke delen van jezelf zouden meer ruimte krijgen? Welke dromen zouden zichtbaar worden? Welke woorden zouden eindelijk uitgesproken worden? Welke maskers zouden mogen rusten?

Dat is geen eenvoudige vraag. Voor veel mensen is authenticiteit geen keuze, maar een proces. Een proces van langzaam ontdekken welke delen van jezelf echt van jou zijn en welke ooit nodig waren om te overleven.

Pride herinnert ons eraan hoe belangrijk zichtbaarheid is. Niet alleen voor LGBTQIA+ mensen, maar voor iedereen die verlangt naar meer echtheid, meer verbinding en meer vrijheid om zichzelf te zijn.

Want echte verbinding ontstaat niet wanneer we perfect zijn.

Echte verbinding ontstaat wanneer we gezien worden.

Zoals we werkelijk zijn.

Misschien is dat uiteindelijk waar Pride over gaat.

Niet alleen uit de kast komen.

Maar thuiskomen bij jezelf.